Leve de mislukking! Leve de Toekomst !
De Achtbaan van Werken en Leven

In dit hoofdstuk wordt het onderwerp Leve de Mislukking verder uitgewerkt. Het gaat verder dan de bekende uitdrukking: van je fouten kun je leren. De symboliek van de Actbaan toont aan dat juist de mislukking, de springplank vormt naar onze ontwikkelingen.

Dit hoofdstuk is ook een compacte samenvatting van het gehele boek. Dit hoofdstuk geeft haast op schematische wijze waar dit boek uiteindelijk om gaat. Neem de touwtjes van je eigen leven en werken in eigen hand.

De diverse onderwerpen zullen in het vervolg van dit boek nader worden uitgewerkt.

Leve de mislukking . . . .

Het is zeker dat mislukkingen en tegenslagen je mede gevormd hebben tot wie je nu bent en je nog steeds vormen. Als in een achtbaan ‘rollercoast’ je van boven naar beneden en van beneden naar boven: van winst naar verlies, van succes naar mislukking, zonder dat je daar altijd invloed op hebt. Het neerwaartse traject veroorzaakt altijd pijn, frustratie, spijt en teleurstelling. De vraag is: wat kun je met die pijn nog méér doen dan eronder lijden? De pijn die je ervaart is in feite een ‘indicator’ die laat zien dat er werk aan de winkel is. Mentale gezondheid, slagkracht en zelfvertrouwen hebben dan ook niets te maken met de aan- of afwezigheid van problemen. Wél met de manier waarop je met pijn, verlies en mislukking omgaat. Kun je tegen je verlies, of schaam je je voor jouw ‘falen’? Het is nu al goed je te realiseren dat geen enkele fout of mislukking zó belangrijk is, dat jouw zelfrespect eronder zou mogen lijden. Ja, lees die laatste zin nog maar nog een keer: “geen enkele fout of mislukking is zó belangrijk, dat jouw zelfrespect eronder zou mogen lijden.

Al te vaak worden uit schaamte fouten en mislukkingen weggemoffeld, ontkend en dus niet benut. Daarmee gaan in organisaties veel geld, ontwikkelingsmogelijkheden en leermomenten verloren. Zich schamen voor fouten en mislukkingen maakt dat mensen geen hulp zoeken. Dat is de leidinggevende die alles alléén doet, en dus alles moet weten en kunnen. Bedenk: de mislukking van de één is de springplank voor de ander. Dus oordeel niet. Het feit dat iemand het ‘beter’ doet dan zijn manager, is mogelijk gemaakt doordat de manager fouten maakt. Het ‘vieren’ van mislukkingen is daarom een praktische weg naar zakelijk, professioneel en persoonlijk succes en welbevinden. Dat scheelt een hoop geld aan trainingen!

In een echte achtbaan word je over de rails meegesleurd, in de Achtbaan van Werken en Leven heb jij de keuze om omhoog of omlaag te gaan: de keuze om succesvol te zijn of in mislukking te blijven steken. Zodra je eenmaal bewust gekozen hebt wordt het momentum van jouw keuze onmiddellijk voelbaar: je zet de neerwaartse kracht van de mislukking in als stuwende kracht naar succes. Als je niet kiest, bepalen anderen of omstandigheden jouw leven.

Maak je die keuze wél, dan kies je voor kracht in plaats van onmacht, voor verantwoordelijkheid nemen, voor het in handen nemen van de touwtjes van uw eigen leven. Leve de Mislukking is een uitnodiging om in de Achtbaan van Leven en Werken plaats te nemen en er beter van te worden!

Vertrouwen is twijfel aanvaarden en twijfel inzetten om verder te gaan.

Bang in een echte achtbaan?

Kinderen beleven de wereld anders dan volwassenen. Dit is heel duidelijk in situaties waarin emoties elkaar snel opvolgen, zoals in de achtbaan van een pretpark. Kinderen gillen van écht plezier en van échte angst, in een snel opvolgende “rush” van heftige, echte emoties. Als je eindelijk licht misselijk uitstapt en denkt “dat was ééns, maar nooit meer…”, krijg je van je kinderen commentaar in de stijl van “gaaf”, “onwijs” en “kicken”. Anders gezegd: kinderen vertonen authentiek gedrag: ze durven te tonen dat ze bang zijn én ze zijn tegelijk in staat te genieten. De emoties van veel volwassenen in de achtbaan lijken sterk op die van een “slachtoffer”; onmachtig en angstig klemmen ze zich vast en verspillen energie in een onbewuste poging de dodenrit naar beneden te stoppen of minstens het treintje af te remmen. Gelukkig slagen de meeste mensen erin de ervaring achteraf een andere betekenis te geven: “Het viel wel mee”….

De Achtbaan van Leven en Werken

Het achtbaan-treintje kan alleen maar omhoog nadat het eerst omlaag is gegaan. Een groot deel van de stijgende baan legt het treintje af met behulp van de kinetische energie uit de afdaling. Hoe harder naar beneden, hoe meer energie voor de weg omhoog. Het achtbaan-treintje in het pretpark staat model voor de Achtbaan van Leven en Werken. Op het hoogste punt ervaren we werkplezier en succes. Tot het moment dat de (zakelijke of persoonlijke) trein weer omlaag dendert. Op het diepste punt ervaren we de problemen, negatieve energie en frustratie. Het verschil met een echte achtbaan is dat je in de Achtbaan van Leven en Werken ook rondjes kunt draaien op gelijk niveau: soms draai je een aantal cirkels in het onderste deel van de achtbaan en voel je je slachtoffer, onmachtig en angstig. Vervolgens kies je (of komt je terecht in…) het bovenste deel. Na een aantal cirkeltjes gedraaid te hebben dender je weer naar beneden…. Feit is, dat in het naar beneden razen, de meeste stuwkracht zit voor de weg omhoog. Om dat te zien – en te ervaren – is wél een andere manier van denken nodig.

Anders kijken, anders ervaren

Uit eigen ervaring ken je ongetwijfeld dit verschijnsel: als je steeds hetzelfde denkt, krijg je ook steeds dezelfde resultaten uit jouw denkproces. Dit geldt ook als je steeds hetzelfde doet: je krijgt altijd dezelfde resultaten, als je steeds hetzelfde blijft doen.

Andere resultaten zijn dus afhankelijk van een andere denk- en handelswijze. Dat klinkt eenvoudig en dat is het ook, als je tenminste bereid bent van je gebaande paden af te wijken. Vereist is daarvoor een ‘open mind’ (zonder je kritische houding te laten varen) en concentratie (laat je niet afleiden door andere zaken). Beide zijn voorwaarden om tot inzicht in jezelf te raken en daardoor invloed uit te oefenen. En daar gaat het om in zowel jouw persoonlijke als zakelijk leven: inzicht en invloed. De Achtbaan van Leven en Werken kan hierbij als model dienen. De volgende 16 ‘stappen’ geven de mogelijke route aan om jouw denken en doen te veranderen.

1. Bepaal jij de betekenis?

De beleving die we hebben bij datgene wat in het verleden is gebeurd (en in de toekomst naar onze verwachtingen wéér zal gebeuren), is in feite de betekenis die we daaraan hebben toegekend. Na de angstaanjagende, misselijk-makende rit met de achtbaan verandert vaak de beleving: het viel eigenlijk best mee, het was eigenlijk

best leuk. Het succesgevoel van dat-heb-ik-toch-maar-gedurfd  kleurt de oorspronkelijke beleving van de rit. Kennelijk kunnen we dus achteraf een betekenis veranderen, en dat is goed nieuws!

Als je eenmaal in de Achtbaan van Leven en Werken zit, zijn er weinig omstandigheden die je rechtstreeks kunt beïnvloeden. Wat je wél kunt doen, is zelf bepalen hoe je met de actuele situatie omgaat en hoe je erop terugkijkt. Zie je er waardevolle leer- en ervaringsmomenten in, of laat je het ‘gelaten’ – als slachtoffer – over je heen komen? De keuze is aan jou. Was iets een mislukking, of een aanwijzing hoe het anders kan, of een waardevol leerproces? Dat wil niet zeggen dat die keuzes altijd even makkelijk zijn: er hangt een prijskaartje aan. Het alternatief is alleen vaak nóg duurder: niet-kiezen betekent automatisch – ongewild en onbewust iets of iemand buiten je jouw leven laten bepalen.

2. Oordelen als manier van denken

In de regel is het eerste dat jij bij een situatie doet, een oordeel vellen. De basis van het oordeel is simpel: de keuze tussen ‘goed’ of  ‘slecht’. Maar hoe bepaal je wat ‘goed’en wat ‘slecht’ is? Jouw oordeel is gebaseerd op een onbewuste vergelijking met een ideaal zelfbeeld, een ideaal mens of een ideale situatie.

Anders gezegd: jouw oordeel is gebaseerd op jouw model van de wereld, en dat is een vitaal deel van jouw persoonlijkheid en daarmee een essentieel deel van jouw sturingsmechanisme.

Jouw model van de wereld is de optelsom van al jouw ervaringen, van wat jij hebt geleerd, van de beslissingen die jij hebt genomen en van keuzes die jij hebt gemaakt. Het is het filter, de gekleurde bril waardoor jij elke situatie waarneemt en betekenis geeft. Alles wat jij aan kennis opbouwt, alle informatie die jij verzamelt, gaat door die gekleurde bril heen. Kortom: jouw model van de wereld is jouw verleden en wat jij daarover hebt opgeslagen, ook zonder het te weten.

Naarmate jij jouw model van de wereld beter kent, werkt het voor je waardevoller en effectiever. Hierbij is het van belang dat jij beseft, dat jij eerst datgene schept wat jij  waarneemt.

Voorbeeld: één van jouw verkopers verknalt een opdracht. Jouw oordeel: mislukking! Beter gezegd: jij hebt al besloten dat het een mislukking is, vóórdat je hebt kunnen waarnemen dat het daadwerkelijk een mislukking is. De grootste hindernis om dit oordeel bij te stellen – of te voorkomen – ben je zelf: jij vindt namelijk bij voorbaat dat je voor 100% gelijk hebt. En dat heb jemogelijk ook, maar daar kom je in géén geval verder mee…

Jouw oordeel is gebaseerd op jouw verwachtingen, die voortkomen uit jouw model van de wereld. Bijvoorbeeld: de potentiële opdrachtgever is toch al jaren klant, daarvan verwacht je toch geen “nee”. Of: jouw imago van geslaagd sales-manager loopt gevaar, het bedrijf draait tenslotte op de verkoop. De werkelijkheid komt dus niet overeen met het model van de wereld dat je op dat moment hanteert en dat vormt de basis voor de wijze waarop jij denkt en oordeelt.

Maak je eigen voorbeelden: je verwacht dat je kinderen . . . , je vindt dat het zo hoort te zijn, dat  . . . , je had gehoopt dat jij dat “varkentje”wel even zou wassen . . .

Kijk hoe het oordeel bepalend is hoe jij naar de situatie kijkt.

3. Denken in negatieve termen

De teleurstelling over de mislukte opdracht en het oordeel daarover leiden tot denken in problemen en veroorzaken bovendien een heel scala van negatieve gevoelens. Je bent gefrustreerd, je voelt je machteloos of misschien zelfs waardeloos. En niet in de laatste plaats: je neemt het jezelf kwalijk, je voelt je in meer of minder schuldig. Dat levert tenminste nog iéts op, al is het weinig effectief, want dat schuldgevoel vermindert jouw verantwoordelijkheid: je kunt het ´verknallen´ van de order toerekenen aan anderen of aan de omstandigheden wijten.

 

Dit denken in negatieve termen wordt dus veroorzaakt door het denken in termen van ‘goed’ en ‘slecht’, het wel of niet voldoen aan verwachtingen van jezelf en/of anderen.

Het nadeel is dat jouw schuldgevoel jouw intuïtie en daarmee ook jouw mogelijkheden blokkeert. Leermomenten gaan verloren. Ondertussen draai je rondjes in het onderste deel van de Achtbaan, gevangen in je eigen cirkelredeneringen en -gevoelens.

Tweebaansspoor naar de gevangenis

De realiteit is, dat jij jezelf op twee manieren gevangen houdt. Ten eerste doordat je je als persoon vereenzelvigt met het resultaat, dat je zich als doel hebt gesteld. Dat wil dus zeggen dat wanneer het resultaat niet wordt gehaald, jij als persoon de mislukking bent. In plaats van jouw aandacht te richten op het proces (“Hoe gebruik ik deze ervaringen om weer omhoog te gaan?”) houd jouw focus op resultaat je onderin de Achtbaan gevangen.

Daarmee is vereenzelviging een sleutel tot verwarring, tot verlies van jezelf. En dat voelt pas echt vervelend; je hebt het idee dat je geen grip hebt op de situatie, geen invloed (meer) uitoefent.

De tweede manier waarop jij jezelf gevangen houd is uw voortdurend streven naar meer. Méér veiligheid, méér zekerheid, méér succes, méér aanzien, méér prestige, enzovoorts. Jouw aandacht is daarbij op de omgeving gericht. Daar moet het geluksgevoel allemaal vandaan komen. Wrok, frustratie, teleurstelling en boosheid zijn het gevolg. De paradox is dat juist deze ‘verslavingen’ aan meer je ongelukkig maken, terwijl je juist verwacht dat jouw streven naar steeds meer jij juist wél gelukkig gaat maken.

Het idee dat je geen invloed hebt op de situatie of op anderen, versterkt nog eens jouw behoefte aan zekerheid, veiligheid, macht, controle en status. Steeds sterker zoek je de vervulling van deze behoeften buiten jezelf. Hoe sterker het gevoel geen invloed te hebben, hoe meer je – onbewust en ongewild – verwacht dat anderen of de omstandigheden die behoeften vervullen. Maar er is niets of niemand die daarin kan voorzien. En zo draai je in een vicieuze Achtbaan-cirkel rond. Dé vraag is nu: hoe mobiliseer jij de innerlijke kracht voor de weg omhoog?

 5. Eindstation: slachtoffer in de gevangenis

Voordat je de volgende stap kunt maken – jouw innerlijke kracht aanboren en benutten –  moet je inzien dat het draaien van rondjes in het onderste deel van de Achtbaan een gevolg is van het blijven oordelen over de ontstane situatie en leidt tot  inadequaat en inefficiënt gedrag. Kenmerkend voor dit gedrag is, dat je mogelijke oplossingen buiten jezelf zoekt. Daardoor zet je jezelf gevangen in de onderste helft van de Achtbaan . . . en zet je de innerlijke strijd voort. Zonder veel succes, uiteraard. De negatieve emoties die dat oproept worden nog eens versterkt als je je gaat ergeren over uw eigen inadequate handelen (“Ik doe er echt van alles aan, maar niets helpt”). Dat is pas écht irritant!

Anders geformuleerd: terwijl u rondjes draait in het onderste deel van de Achtbaan, ben je veroordeeld – of liever gezegd: heb jij jezelf veroordeeld – tot de rol van Slachtoffer. Kenmerkend voor die rol is, dat je allerlei vormen van angst ervaart: angst om geen controle te hebben, angst voor de gevolgen van mislukking, angst voor je toekomst, angst voor het oordeel van anderen.

Als Slachtoffer ben je de gevangene van je eigen angsten. Het draaien van vicieuze cirkeltjes in het onderste deel van de Achtbaan is dan ook te kwalificeren als “gevangenschap”. Schaamte voor je imperfectie, voor je onmacht en onkunde en de angst voor je kwetsbaarheid, houden de bescherming van de gevangenis is stand.

Omgaan met pijn

Opgaan in je eigen pijn is een daad van ijdelheid, neerslachtigheid heeft ook iets hooghartigs.

Als je een slechte verliezer bent, als je niet kunt omgaan met, niet kunt leren van de verliezen, fouten, mislukkingen en tegenslagen die zich vroeg of laat ongetwijfeld in je leven voordoen, dan mislukt je leven – citaat Diekstra uit Wegwijzers naar een hemel op aarde.

Aan de bereidheid verantwoording aan anderen af te leggen, gaat vooraf de bereidheid om verantwoording aan jezelf af te leggen, door een zelfanalyse. De bereidheid met jezelf in gesprek te gaan met vragen als: waarom heb ik dat nou zo gedaan?

Verantwoording af  leggen aan anderen of waarom anderen dat aan je vragen heeft als doel elkaar beter te begrijpen. Dit is ook een manier om effectief om te gaan met kritiek.

Je gevoel is niet jouw fout, Hoe je je naar aanleiding van je gevoel gedraagt is wel jouw verantwoordelijkheid.

Individualiteit is het hoogste goed en daarmee is individuele verantwoording  ook een van de belangrijkste opdrachten

Voor zelf ontplooiing is het van groot belang jezelf bloot te stellen aan situaties, uitdagingen waarin je mogelijk de controle niet hebt, zult mislukken. “je moet soms vergaan om te weten hoe ver te kunt gaan” citaat *). Wie het maximale uit zijn leven (taltenten en kwaliteiten) wil halen zal de weg moeten gaan van vallen en opstaat. De weg van de angst, dus wees moedig. De volgende stap . . van slachtoffer naar Schepper.

6. Van Slachtoffer naar Schepper is jouw keuze

Als het onderste deel van de Achtbaan gekwalificeerd kan worden met gevangenschap en angst, dan heeft het bovenste deel als kwaliteiten vrijheid en liefde. Liefde in de vorm van betrokkenheid, respect, het gevoel van eenheid en een innerlijke gerichtheid op betekenis in de vorm van resultaat en kwaliteit. Ervaar je jezelf in het onderstelde deel van de Achtbaan als Slachtoffer, in het bovenste deel kies je voor de rol van Schepper.

De vraag is natuurlijk hoe je van passief Slachtoffer tot actief Schepper wordt. In dat traject van gevangenschap naar vrijheid zijn vier kernbegrippen essentieel: Bewustzijn, de Kunst van het Hier-en-Nu, Compromisloze Acceptatie (uit het oordeel stappen) en Weten wat je wilt én daarvoor kiezen. Denken in Mogelijkheden is dan een bijna automatisch gevolg.

7. Bewustzijn van je zelf en jouw omgeving

Ieder mens beschikt over een natuurlijk, aangeboren Bewustzijn. Helaas functioneert dit vaak op halve kracht. Bedekt, begraven en verdoezeld door tijdelijke afleidingen, illusies en verwarring, ondergedompeld in de lagen van gewoontes en aangeleerd gedrag. Het gevolg is dat veel mensen slaapwandelend door het leven gaan. Zo nu en dan worden ze wakker en roepen: “Wat gebeurt er in vredesnaam?” En vervolgens sukkelen ze terug in halfbewuste toestand, om half slapend achter het stuur van hun leven tastend hun weg te vervolgen.

Om de stap van Slachtoffer naar Schepper te  kunnen maken, moet je jezelf in toenemende mate bewust worden wat er nu in en om je heen gebeurt. Bewustwording heeft niets te maken met verbeteren of een positie innemen, bewustwording is jezelf en je omgeving leren kennen: je ervan bewust zijn. Bewustzijn is dus:

  • naar binnen gericht zijn en tegelijk waarnemen wat er nu in je omgeving gebeurt;
  • contact maken met wie of wat je bent en met wie of wat u wilt zijn in uw rol / functie;
  • je omgeving en de situatie van dit moment observeren, evalueren en daarover reflecteren;
  • aandacht besteden aan de dingen die je doet, terwijl je ermee bezig bent; of juist niet doet
  • niet meer (ver)oordelen, maar kijken naar wat er is.

Je bewust zijn van jezelf en van je omgeving maakt alles en iedereen tot jouw leermeester. Het maakt zichtbaar dat je altijd keuzes hebt. Misschien dat de prijs je niet bevalt, maar je hebt in elk geval de keuze. Bewustzijn is bovendien de basis van de Kunst van het Hier-en-Nu.

Hoe train je je Bewustzijn

Belangrijk is te zien, dat bewustzijn je invloed en macht geeft. Bewustzijn is het stuurmiddel, waarmee je je toekomst kunt beïnvloeden op kortere en langere termijn. Bewustzijn geeft je de vrijheid te handelen op een wijze die bijdraagt aan jouw welbevinden zowel in je professionele, prive en persoonlijke leven.

De gehele dag door zijn er legio mogelijkheden om je bewustzijn te trainen. Onderstaand een voorbeeld van een innerlijke dialoog

Moment van bezinning – oefening in “eerst denken, dan praten” Bron:  Het vijfde discipline handboek

Soms zijn we geneigd eerst te praten en later pas na te denken. De vragen die we ons dan vaak achteraf stellen zijn: “Waarom zei ik dat? Waarom dacht ik niet na?” ‘Momenten van bezinning’ is een oefening om te leren op het moment zelf even na te denken. We stoppen dan  een ogenblik om de actuele werkelijkheid te inventariseren. Deze bedachtzaamheid is aanzienlijk constructiever dan een onmiddellijke en onoverwogen repliek.

Je kunt deze oefening op elk gewenst moment uitvoeren. Maar het meeste nut heb je ervan wanneer je onder druk staat. Probeer er op zo’n moment even de tijd voor te nemen. En het kost je luttele seconden om te reflecteren en te evalueren op je eigen gedrag met als doel weer grip te krijgen op de situatie.

Stel jezelf de volgende vragen:

  • Wat is er op dit moment aan de hand?

Werk deze vraag uit aan de hand van drie deelvragen.

  • Wat doe ik momenteel?
  • Wat voel ik momenteel?
  • Wat denk ik momenteel?

Dan stel je de volgende vraag:

  • Wat wil ik op het moment?

Met andere woorden: je vraagt je af wat je met dit gesprek of gedrag probeert te bereiken.

Vaak zal  reeds het stellen van de vraag een verandering bewerkstelligen, zonder dat u

hiertoe bewust besluit.

Dit leidt tot de volgende vraag:

  • Wat doe ik op het moment, waardoor ik niet bereik wat ik wil bereiken?

Beantwoord je eigen vraag. Je hoeft slechts de volgende zin af te maken: “Ik kies ervoor . . .

Tenslotte … haal diep adem en ga door.

Nu je eenmaal weet wat je ervan weerhouden heeft te bereiken wat je wilt, weer opnieuw helder hebt, wat je wilt, kun je daar naar toe werken. Soms betekent dit dat je direct op het doel afgaat dat je nu voor ogen hebt. Soms verschuif je slechts jouw aandacht. Verander van onderwerp. Ga over op een andere versnelling. Doe wat je invalt, maar blijf niet voort ploeteren in een vastgelopen situatie. Als je blijft doen wat je tot op dat moment hebt gedaan, blijf je hetzelfde onbevredigende gespreksresultaat houden…

Een moment van bezinning is op zich een gemakkelijk te leren techniek. Het moeilijkste is om er op het juiste moment aan te denken. Maar ook dat lukt op den duur beter. Bedachtzaamheid en concentratie – de kunst van het aanwezig zijn – is een grote gave voor mensen die verstrikt zijn in angst, woede, verwarring of hun eigen zelfbeeld.

Waarnemen

Een andere manier om je bewustzijn te trainen is, met veel aandacht en veel aandacht auto te rijden. Kijk naar wat je ziet, luister naar wat je hoort en voel je handen om het stuur, je lichaam in de stoel, proef en ruik.

Of met veel aandacht een kop koffie te drinken terwijl je in een vergadering zit: Kijk naar wat je ziet, luister naar wat je hoort en voel je handen om het stuur, je lichaam in de stoel, proef en ruik.

Waar je aan zult moeten wennen is dat je door al je aandacht op jezelf te richten, veel veiliger auto kunt rijden en beter aan de vergadering kunt deelnemen.

 8. De Kunst van het Hier-en-Nu

De Kunst van het Hier-en-Nu is het vermogen om volledig in dit moment te zijn – aandacht te hebben voor het nu – en tegelijk te beseffen dat je bezig bent met het verleden en de toekomst. Het is jouw denken in het nu waarin jij het verleden, het heden en de toekomst werkelijkheid en vorm geeft. De Kunst van het Hier-en-Nu is geen navelstaren of zweverig gedoe, maar een heel praktische kunst. Zij omvat het vermogen te observeren, zonder oordeel waar te nemen wat nú plaatsvindt, concreet te weten wat de wensen en doelstellingen voor de toekomst zijn, constructief gebruik te maken van het verleden, als bron van kennis en wijsheid en de juiste beslissingen en keuzes te maken. En dat alles tegelijkertijd!

Je zult wel begrepen hebben dat bewustzijn, het vermogen om aanwezig te zijn, het vermogen aandacht te geven aan, de basis is van de Kunst van het Hier en Nu.

Jouw aandacht voor het nu helpt je jouw Bewustzijn scherp te stellen. Deze aandacht of Kunst van het Hier-en-Nu is van essentieel belang. Omdat er slechts één moment in uw leven is waarop je invloed hebt, en dat is nu. Omdat is maar één moment in jouw leven is waarop je succesvol kunt zijn en kwaliteit kunt leveren, en dat is nu. Omdat er maar één moment is waarop je de toekomst kunt bepalen, en dat is nu. Als zelfbewust mens observeer je, evalueer je, kijk je naar wat er nu is, (ver)oordeel je niet en kies je vervolgens voor functioneel, adequaat gedrag. Een absolute voorwaarde daarvoor is dat je de dingen accepteert zoals ze zijn: de Compromisloze Acceptatie.

9. Compromisloze Acceptatie

Het klinkt eenvoudiger dan het is: accepteren dat dingen zijn zoals ze zijn. We hebben een probleem, er is een knallende fout gemaakt, deze actie is volledig mislukt  . . . Hoe nu verder? Stop met verzet; alleen door zonder enige compromis te accepteren dat het is zoals het is, maak je de energie vrij die anders gaat zitten in veroordelen, beschuldigen, ergeren en weglopen van het probleem. Alleen door te accepteren dat dingen zijn zoals ze zijn maak je leermomenten mogelijk. Dat vraagt nogal wat, onder andere verantwoordelijkheid nemen voor jouw eigen aandeel in de ontstane situatie, voor jouw gevoelens en voor jouw wijze van reageren.

de sleutelDe sleutel voor Compromisloze Acceptatie is stoppen met oordelen. Dat is niet hetzelfde als geen mening uiten, geen verschil van mening hebben of alles goed vinden. Integendeel: durf te spreken, maak daarbij echt contact. Dat wil ook zeggen: afstand nemen van de behoefte om gelijk te hebben of gelijk te krijgen. Stoppen met oordelen betekent, dat je de kwalificaties ‘goed’ en ‘slecht’ vervangt door de vraag ‘Wat is hier en nu functioneel, wat brengt ons verder, wat draagt bij tot . . . .?’  Hulpbronnen voor deze tamelijk ingrijpende verandering in jouw benadering van mensen en situaties zijn:  zelfinzicht, de juiste vraag, dankbaarheid, humor en verantwoordelijkheid nemen.

Het grote nadeel van het oordeel is, dat we daarmee onszelf de invloed ontnemen, geen toegang meer hebben tot talenten en kwaliteiten die een bijdrage aan de oplossing kunnen leveren. Het oordeel veroordeelt ons tot onmacht.

Het probleem is dat we vaak gelijk hebben . .  er is een knallende fout gemaakt of ik heb het verknalt. Klopt je hebt gelijk en helpt het ??

Om uit het oordeel over onszelf, uit het oordeel over anderen te blijven is het goed je te realiseren dat jij (net als alle anderen mensen) in zekere mate imperfect bent, ook al willen we dat vaak liever verborgen houden. We durven het vaak niet eens van onszelf te accepteren. . . maar toch zijn we imperfect. We zullen moeten leven met het feit dat er grenzen zijn aan ons vermogen. In hoofdstuk 1a waarom is veranderen zo moeilijk, kom ik hierop terug.

Om de kunnen aanvaarden dat dingen zijn zoals ze zijn, hebben we afhankelijk van de situatie het volgende nodig:

  • aanvaard je imperfectie en dat van de ander, aanvaard de menselijke maat.
  • neem de verantwoordelijkheid voor je eigen aandeel en neem de verantwoordelijkheid voor hetgeen nodig is voor de gegeven situatie.
  • wees mild of misschien wel een “beetje” vergevingsgezind voor jezelf en voor de ander.
  • houdt verbinding met de ander(en). Het oordeel schept afstand.

9.1  Zelfinzicht

Zoals eerder vermeld wordt je oordeel niet bepaald door wat er feitelijk gebeurt, maar door uw model van de wereld: je schept eerst datgene wat je waarneemt. Wanneer je ergens over oordeelt zegt dat meer – misschien zelfs wel alles – over jezelf en weinig of niets over de ander of over de situatie. Dus alleen door jezelf goed te leren kennen, kun je stoppen met oordelen. Anders geformuleerd: acceptatie vraagt dus van je een niets-ontziende bereidheid tot zelfonderzoek. Feedback van anderen is daarbij een zinvol middel om in het proces van communicatie te blijven. Niet de inhoud van de feedback is van belang, maar jouw eigen reactie daarop.

9.2  De juiste vraag geeft het juiste antwoord

Acceptatie is jezelf antwoord geven op de vraag “Wat heb ik gedaan, wat doe ik om hierin terecht te komen?” – zie Bewustzijn. Dat is fundamenteel anders dan het antwoord op de vraag “Waarom ben ik hierin terechtgekomen?” Het helpt ook om jezelf af te vragen: “Wat is het voordeel van hetgeen ik tracht te vermijden, van hetgeen ik niet wil?” Het antwoord op deze vraag is minstens zo belangrijk als het antwoord op de vraag “Wat is het nadeel van hetgeen ik wens te bereiken?” Deze vragen werpen een geheel ander licht op de situatie. Het voordeel van hetgeen je wenst te bereiken is veelal wel duidelijk, zo ook het nadeel van hetgeen je niet wilt. Het is minstens zo waardevol jezelf af te vragen: wat is het voordeel van hetgeen ik wens te vermijden.

9.3 Dankbaarheid

In het algemeen zijn mensen eerder geneigd te kijken naar wat ontbreekt, naar wat niet goed is of niet bevalt. Terwijl er juist heel veel is om dankbaar voor te zijn. De veel gehanteerde opmerking “Het kan altijd beter”, maakt niet echt blij! Afgezien van de vraag of dat nuttig en/of waar is, wordt het plezier van het succes op zijn minst afgezwakt. Kennelijk is de norm perfectie, maar die norm ligt zo hoog dat het streven ernaar leidt tot vermindering van ons welbevinden. Dit nog afgezien van het feit dat perfectie in zijn ultieme vorm niet bestaat en ook feitelijk inhoudt dat groei niet meer mogelijk zou zijn.

Dankbaarheid is een uitstekende hulpbron voor acceptatie, aangezien er zoveel mogelijkheden voor dankbaarheid zijn: er valt altijd wat te leren, juist van onze fouten en mislukkingen. Elke dag biedt weer nieuwe kansen en mogelijkheden: dankbaarheid voor de energie die je hebt, dankbaarheid voor het inzichten die je verwerft. Wees ook dankbaar voor – of accepteer op zijn minst  – het feit dat je er (weer?) in geslaagd bent jezelf naar het onderste deel van de Achtbaan te manoeuvreren. Het onderste deel is immers het vertrekpunt naar het bovenste deel en levert daar ook de meeste energie voor. Anders gesteld: zonder vertrekpunt geen finish!

Dankbaarheid stelt ons ook in staat om de sh . . van het leven te dragen. Als we alleen maar kijken naar hetgeen niet goed is, alleen maar aandacht besteden aan wat we niet hebben of niet kunnen, dan wordt het leven wel erg zwaar. Dankbaarheid geeft kracht.

9.4  Humor

Humor is niet zomaar een hulpbron voor acceptatie, maar draagt ertoe een zekere mate van genoegen en plezier te ervaren bij het accepteren dat dingen zijn zoals ze zijn. Stel je jezelf voor dat je in staat bent om met enige zelfspot gade te slaan hoe je erin slaagt om je steeds opnieuw te (laten) manoeuvreren in de onderste helft van de Achtbaan. Als je daar dan oprecht om kunt lachen heb je zonder enige twijfel een plezierige graad van acceptatie bereikt!

Humor maakt het leven lichter. Humor heeft niet tot doel om de lastige kant van het leven en werken te ontkennen, humor en dankbaarheid maken het leven lichter.

9.5  Verantwoordelijkheid nemen

Als je de verantwoordelijkheid naar je toe trekt, trek je daarmee ook kracht naar je toe. Dat kan behoorlijk ‘pijn’ doen, maar dat is verkieslijker dan het omgekeerde. Als je als ouder of als leidinggevende niet de verantwoordelijkheid neemt en niet bereid bent naar jouw aandeel in de ontstane situatie te kijken, dan kun je de  ander ook niet helpen hún verantwoordelijkheid te nemen. Een leidinggevende die niet in staat is met onzekerheid om te gaan, kan daarin ook zijn medewerkers niet coachen. Een ouder die niet in staat is om op een effectieve manier met tegenslagen om te gaan, zal dan ook zijn kinderen daarin niet kunnen helpen.

Door de verantwoordelijkheid te nemen krijg je invloed, door de verantwoordelijkheid te nemen voor je eigen aandeel, nodig je de ander uit hetzelfde te doen.

10. Weet wat u wilt

Het is natuurlijk een open deur: zonder doel is er geen richting en heb je geen maatstaf om te toetsen of je bereikt wat je wilt. Dus: weet wat je wilt, en ook wat je niet wilt. Maak dat doel heel specifiek, meetbaar, concreet en in de tijd uit te zetten. Beantwoord dus voor jezelf de belangrijke vragen:

  • Hoe kan ik (of een ander) zien dat ik bezig ben mijn doel te bereiken of het heb bereikt?
  • Wat houdt mij tegen, wat ben ik bereid om eraan te doen, wat heb ik ervoor over?
  • Hoe neem – en vooral houd – ik het initiatief, hoe zorg ik dat ik op mijn pad blijf?
  • Waar, wanneer en met wie wil ik mijn doel bereiken?
  • Wat is het verwachte effect op mijzelf en op anderen?
  • Wat is het nadeel van het bereiken van mijn doel?

werkopdracht

Voordat je het hele boek gaat lezen of misschien wel gedurende de tijd dat je het leest, is het van belang dat je deze vragen voor jezelf gaat beantwoorden. Met het beantwoorden van de vraag “wat wil ik” , ben je er nog niet. In het vervolg van het boek gaat het ook over andere vragen, zoals”: wat weerhoudt mij ervan om te doen wat ik wil, wat vind ik belangrijk, waar gaat het mij uiteindelijk om . . en nog meer.

Ook kom je vragen tegen die te maken hebben met de “prijs” die je zult moeten willen betalen om je doelen te bereiken en ook vragen over plezier en een zinvol leven.

De vragen die hierboven zijn gesteld, passen daarin en zijn de concrete en praktische uitwerking.

Dus spreek met jezelf af, dat je de vragen over je doelstellingen zult beantwoorden en spreek ook met jezelf af wanneer je daaraan begint.

10.1  Wat is echt belangrijk?

Een wezenlijke vraag die samenhangt met het formuleren van jouw doel is: wat is echt belangrijk, waar gaat het uiteindelijk om, wat moet de uiteindelijke opbrengst zijn? Waartoe dient het dat het nuttig, noodzakelijk of belangrijk is dat dit doel wordt bereikt? Hier kom je op een hoger abstractieniveau. Je zult hier antwoorden vinden als: het gaat mij om de continuïteit, om de werkgelegenheid, om mijn gezondheid, om mijn ontplooiing, om erkenning, aandacht, succes, aanzien, etc. Dit antwoord is als het ware het toetsingselement om te bepalen of je – al dan niet samen met anderen – op de goede weg bent. Ook als er verschil van mening is over hoe het doel moet worden bereikt is de uiteindelijke opbrengst een middel om weer een gemeenschappelijke weg te vinden.

Later in dit boek zal dit nader worden uitgewerkt, beschouw dit maar als een klein voorzetje.

11. Denken in Mogelijkheden

Het is van belang dat je over meerdere mogelijkheden beschikt om je doel(en) te bereiken, omdat je anders het risico loopt in een obsessie of dilemma terecht te komen. Wanneer je slechts ėėn mogelijkheid heeft om het gestelde doel te bereiken, heb je feitelijk geen keuze en kan het behalen van het doel een obsessie worden. Als er maar twee mogelijkheden zijn, kun je terechtkomen in een dilemma. Want wat je ook kiest, beide mogelijkheden kunnen niet-uitwisselbare voor- en nadelen hebben. Wanneer je minimaal drie mogelijkheden hebt om jouw doel(en) te bereiken, dan pas moet echt het verstand worden gebruikt en moet de intuïtie worden ingezet!

Door het Denken in Mogelijkheden krijg je invloed, bepaal je door je denken de richting en de wijze waarop wordt gewerkt. Alles begint met een gedachte, alleen de juiste, positieve gedachte levert de gewenste resultaten op. Juist dit Denken in Mogelijkheden komt ter beschikking wanneer je stopt met oordelen en verantwoordelijkheid neemt.

11.1  Overtuiging of vooronderstelling

Ter aanvulling op de keuze van mogelijkheden: realiseer je dat een belangrijk aspect bij denken in mogelijkheden ligt in jouw overtuigingen of vooronderstellingen. Deze fungeren namelijk als draaipunt van verandering.

Wanneer je onderstaand schema volgt met als voorbeeld de overtuiging “Het lukt  toch niet omdat het in ons bedrijf/gezin anders is” dan zullen de talenten en kwaliteiten die aanwezig zijn niet in voldoende mate worden ingezet.

tabel 1

Geen of onvoldoende actie is dan het gevolg en de resultaten zijn dienovereenkomstig. De oorspronkelijke overtuiging wordt bevestigd – het lukt inderdaad niet – en de basis is gelegd voor een neerwaartse spiraal.

Dezelfde redenering geldt ook voor de in 11 geformuleerde vraag  ‘Wat houdt mij tegen?” Deze vraag leidt mogelijk tot een antwoord met de status van belemmerende overtuiging. Dit obstakel zult u eerst moeten ombuigen tot een stimulerende, ondersteunende overtuiging om voldoende talent ingezet te krijgen en voldoende mate van actie. Dus: voorkom “self fulfilling prophecies”!

Tussenstation: terug naar de gevangenis?

In stap 4 werd al vastgesteld dat je jezelf gevangen kunt houden in het onderste deel van de Achtbaan door je als persoon te vereenzelvigen met het resultaat, dat je je als doel hebt gesteld. Neem nu even aan dat je alle verdere stappen hebt afgelegd: via Bewustzijn, de Kunst van het Hier-en-Nu, Compromisloze Acceptatie, Weten wat u Wilt en Denken in Mogelijkheden hebt u een bepaald resultaat behaald. En dat valt tegen, of het is gewoon faliekant mislukt. Het lijkt erop dat je terug bent op het tweebaansspoor naar de gevangenis. Hoe zet je de wissel om zodat jouw Achtbaan-treintje weer omhoog gaat?

12. Angst of vrijheid?

Je vereenzelvigen met het resultaat van jouw handelen werkt beklemmend, dus is in feite kiezen voor angst. Stoppen met die vereenzelviging is kiezen voor vrijheid. Als je gewend bent om jouw prestaties te koppelen aan degene wie je bent, dus aan jouw persoon die je vervult, dan betekent mislukking – in welke vorm of graad dan ook – dat je het gevoel hebt dat je zelf als individu hebt gefaald.

Dat is natuurlijk onzin; het resultaat valt tegen, maar als individu blijf je gewoon een goed en waardevol mens. Punt. Je kunt dan hoogstens zeggen: in mijn rol als . . .ben ik mislukt. Daarvoor neem ik de verantwoordelijkheid. Als Mens ben ik OK!  Ongeacht of het resultaat naar wiens oordeel dan ook tegenvalt. Als je je realiseert dat je in wezen een waardevol en goed mens bent, is er geen reden voor schaamte of bescheidenheid, wel voor nederigheid en dankbaarheid. Voila!

Het knelpunt is natuurlijk, dat stoppen met vereenzelviging (loslaten van de directe verbinding tussen wie je bent en wat je bereikt), pijn doet, moeite kost. Immers, je bent ineens geheel en al op jezelf aangewezen en kunt jouw ‘waarde’ of ‘belangrijkheid’ niet meer ontlenen aan jouw positie, je schitterende huis, aan de vele vrienden en misschien zelfs niet aan je vermogen. Alleen maar aan jezelf ….. Dat is geen eenvoudige exercitie. Het vereist namelijk een verandering in jouw model van de wereld dat jouw denken bepaalt. Als je in dat model gebruik maakt van voorwaardelijk denken, loop je het risico weer linea recta op het tweebaansspoor naar de gevangenis te belanden!

12.1  Voorwaardelijk denken

Voorwaardelijk denken is wellicht de meest gebruikelijke vorm van denken. Ter illustratie een voorbeeld. Menig leidinggevende verzucht: als ik nu maar medewerkers had, die hun eigen verantwoordelijkheid zouden nemen, dan . . . kan ik de dingen gaan doen waar ik werkelijk voor ingehuurd ben en die van groot belang zijn . . . . dan zal ik die leidinggevende zijn die ik wil zijn. Je hebt het vast al ontdekt. De volgorde van denken is 1e hebben van de gewenste soort medewerker, 2e dan kan ik doen waarvoor ik ben ingehuurd en 3e dan ben ik die leidinggevende die ik wil zijn in relatie tot mijn omgeving. De valkuil is dat, voordat ik degene zal kunnen zijn die ik wil zijn, de voorwaarden 1e en 2e eerst moeten zijn vervuld. En die zullen wel nooit voor 100% vervuld worden. Dus word je nooit die leidinggevende die je wilt zijn. Dat is frustrerend!

12.2  Authentiek denken

De eenvoudigste manier om aan de valkuil van voorwaardelijk denken te ontkomen:  draai de boel om. Denk authentiek. Besluit als eerste wie je wilt zijn. Dat is een keuze. Je kunt elke dag, op elk moment van de dag besluiten wie en wat je wilt zijn. Je kunt elk moment van de dag kiezen of je een loyale, geduldige medeweggebruiker wilt zijn, een begripvolle leidinggevende die zijn verantwoordelijkheid neemt, een geduldige vader, een zorgzame moeder, enz. en uiteindelijk wat voor mens je wilt zijn.

Jouw keuze bepaalt vervolgens – haast automatisch – wat je gaat doen om jouw keuze te realiseren. Dan krijg je ook ik datgene wat je wilt: in het eerdergenoemde voorbeeld zijn dat aandachtige medewerkers, die hun eigen verantwoordelijkheid nemen. Toegegeven, het is snel opgeschreven. Deze mentale aardverschuiving vraagt wel aandacht en oefening. Maar het is alleszins de moeite waard en… het werkt.

En als het je toch niet lukt, accepteer dan dat dingen zijn zoals ze zijn. Je hebt dan weer wat geleerd, wees blij en dankbaar en ga verder. Dat heet ontwikkelen, groeien.

13. Invloed

Bewustwording, Compromisloze Acceptatie, Weten wat je Wilt en Denken in Mogelijkheden zijn voorwaarden om jouw doel te bereiken en invloed te krijgen op jezelf, op anderen, op de omstandigheden en op je leven. In stap 4 heb je kennis gemaakt met jouw verslavingen: de behoefte aan meer zekerheid, veiligheid, macht, succes, status en materiële welstand. Om zeker te stellen dat je invloed kunt uitoefenen  dien je nog een stap te maken, namelijk jouw verslavingen omzetten in voorkeuren.

Het is niet de behoefte aan zekerheid, macht en vormen van succes als zodanig, die je ongelukkig maakt. Het is de nooit verzadigbare zucht naar meer, de verslaving, die je ongelukkig maakt. Door deze verslaving te veranderen in een voorkeur, krijg je datgene wat je nastreeft. Dan krijg je invloed, invloed op jouw eigen gedachten en gevoelens, op jouw gedrag en daarmee invloed op je omgeving. Om vrij te kunnen zijn moet je weten wat je bindt. Als je het dan niet krijgt, geeft dat niets: het was slechts een voorkeur en geen voorwaarde om. . . Dus het deert je niet en je kunt opgewekt verder met ‘falen’!

En zo nader je langzamerhand de situatie waarin je ‘in je kracht’ komt. Je verlaat de angst voor mislukking, je accepteert de onzekerheid, je bent je bewust van wat je wilt bereiken en welke talenten daarvoor nodig zijn, je weet wie en wat je wilt zijn in die context en waar het uiteindelijk om gaat.

14. Impeccabel handelen vanuit kracht

Om in jouw kracht te komen dien je je feitelijk nog maar op één aspect te richten, namelijk impeccabel leven en handelen. Enkele kenmerken van impeccabel handelen zijn al beschreven:  maximale kwaliteit leveren, volledig aanwezig zijn bij datgene waar je mee bezig bent, compromisloze acceptatie, radicale afwezigheid van oordelen, maximale openheid voor feedback en mededogen.

Impaccable handelen houdt ook in:

  • Opletten – Be attentive: let op, wees aanwezig, luister met aandacht en vraag je af: wat staat me te doen ?
  • Snappen – Be intelligent: breng orde en structuur aan in hetgeen je hoort en ziet, probeer te “snappen”
  • Verstandig en wijs – be reasonable: wees verstandig en wees slim. Probeer tot goede afweging te komen.
  • Neem je verantwoordelijkheid – Be responsible; wees verantwoordelijk, wees daadwerkelijk respons-able, wees aanspreekbaar.
  • Maak contact met je hart en hoofd – be in love: wees toegewijd, commitment, leg je hart erin

Een aanvullend hulpmiddel om ‘in uw kracht’ te komen is het (onder)kennen van de fasen van macht, voorgesteld in de onderstaande figuur.

grafiek 1

14.1  Almacht – Onmacht – Machtsstrijd

In termen van machtsverhoudingen betekent almacht: alles kan en alles moet kunnen. Het voordeel van de almacht is, dat dit heel veel vrijheid en ruimte geeft. Het is de fase van het maken van creatieve plannen, het zich losmaken van de werkelijkheid en grensoverschrijdend bezig zijn: the sky is the limit.

Na de almacht komt altijd de onmacht: de praktijk leert dat niet alles kan. Kenmerken zijn de stagnatie, de crisis en de begrenzing. Na de begrenzing – afhankelijk van hoe lang iemand daarin zit – komt de machtsstrijd. Dat is het weerwerk, een voortdurende bezigheid en ook werk dat men vaak met tegenzin doet. Het is ook het werk dat we nodig hebben om in een volgende fase te komen. Dat betekent dus ‘erop af, toch kijken wat er wel kan’.

Persoonlijke kracht gaat over balans, drijfveren, trouw zijn aan jezelf en aanvaarden wat je tegenkomt onder andere je kwetsbaarheid en imperfectie, waarover later meer. Kracht gaat over realiteitsbesef. Andere woorden die hier passen zijn vol-

ledigheid, draagkracht en aanwezig zijn. Staan en dragen, ongeacht wat er komt. Soms ook het even niet weten . . leegte, om daarmee ruimte te maken voor de oplossing.

14.2  Machtstrategieën

De volgorde waarin je je eigen kracht inzet is steeds dezelfde. Van Almacht, naar Onmacht, naar Machtsstrijd. Verschillende strategieën zijn mogelijk:

  • rond blijven draaien;
  • liever Almacht dan Onmacht: heen en weer pendelen tussen Almacht en Machtsstrijd;
  • liever lijden dan strijden, pendelen tussen Almacht en Onmacht;
  • liever strijden dan opgeven, dit beweegt zich heen en weer tussen Machtsstrijd en Onmacht. Dit zijn de mensen die de strijd willen vermijden, maar de Onmacht niet aankunnen.

14.3  In je kracht staan

Iedereen heeft een overlevingsstrategie. Op het moment dat mensen klem zitten, grijpen ze naar één van de hiervoor genoemde strategieën. Het opgeven van de strijd tegen de Machtsstrijd, tegen de Onmacht en tegen de Almacht is een relatief eenvoudige manier om je kracht in te gaan staan. Ook het herkennen van de waarde van de verschillende vormen van macht kan zeer waardevol zijn, bijvoorbeeld bij het vechten tegen een ernstige ziekte.

Elk van deze manieren om uit te gaan van eigen kracht, heeft zijn waarde, mits ze bewust wordt ingezet. De bewustwording van de valkuilen en het streven naar de uitdaging zijn een voortdurende uitdaging op zich, die momenten van kracht zullen opleveren. Bewust streven naar persoonlijke kracht op een “verslavende” wijze houdt tegelijkertijd in – paradoxaal! – de Almacht in te schieten.

Als je reacties op de “wereld” wordt gevoed door de wil om er macht en controle over te houden, zul je nooit tot rust komen. Je behoeften zullen nooit bevredigd worden, en dan ga je er nog harder tegenaan – totdat we net zo hard met het middel zelf bezig zijn, dat we het doel uit het oog verliezen.

15.  Weerstand

Op weg naar het doel en de juiste stappen in jouw denken en handelen, kom je gegarandeerd weerstand van omstandigheden tegen, of weerstand van mensen. Bedenk: weerstand laat je zien wat nodig is. Ook hier is de Acceptatie dat dingen zijn zoals ze zijn van belang om verder te kunnen. Probeer weerstand te zien als een middel om de juiste maatregelen te treffen, als een indicator van wat er op dat moment nodig is. Bijvoorbeeld: een medewerker zegt iets niet te kunnen of iets niet te willen. Dat betekent, dat die medewerker op dat moment hulp nodig heeft om zichzelf te kunnen motiveren of hulp om voldoende zelfvertrouwen te ontwikkelen.

Dezelfde mentale benadering geldt ook voor irritatie. Zie irritatie als een hulpmiddel om te voorkomen dat je je laat verleiden om in het onderste deel van de Achtbaan te belanden. Maak zogenaamde negatieve emoties zoals angst, boosheid, irritatie en gebrek aan zelfvertrouwen tot jouw bondgenoten, die jou helpen en waarschuwen wanneer je dreigt je in de onderste helft van de Achtbaan te storten.

 

Kort samengevat: de weerstand, het probleem is je “goeroe”, je innerlijke gids. Weerstand maakt je alert, scherp en sterk. Stel je een kuiken voor dat nog in het ei zit. Door de weerstand en de kracht van de schaal wordt het kuiken sterker. Wanneer de schaal zwak zou zijn, breekt deze bij de eerste groeimomenten en sterft het embryo. De weerstand van de schaal zorgt dat het kuiken sterk genoeg wordt om te overleven en uiteindelijk door de schaal heen te breken. Je hebt weerstand nodig om sterker en wijzer te worden.

16. Adequaat Handelen

Het traject is afgelegd: je handelt adequaat. Adequaat handelen wordt gekenmerkt door impeccabel handelen, zoals eerder aangegeven. Na de voorafgaande stappen is Adequaat Handelen vanzelfsprekend. Zelfs wanneer dat niet voor 100% het geval is, want dan is de volgende stap die van de Compromisloze Acceptatie en dus kiezen voor zelfrespect, eigenwaarde, zelfliefde en kiezen voor “doorgaan”. Elke keer opnieuw word je geconfronteerd met nieuwe situaties en elke keer opnieuw sta je voor de keuze: Acceptatie of oordelen. De Achtbaan is eigenlijk een voortdurende testbaan …..

Eindstation: Leven en Groeien

Zowel in je zakelijke leven als in je persoonlijke leven cirkel je soms een tijdje in het onderste deel van de Achtbaan. Je voelt je (weer) Slachtoffer, onmachtig en angstig. Vervolgens schiet je weer omhoog, om daar weer een aantal rondjes te draaien op het niveau van succes en plezier in jouw leven en werken. En net als je denkt dat het nu eindelijk allemaal ‘ok’ is, dender je weer naar beneden en schiet je in de slachtofferrol. Dat hele proces: van de onderste cirkel naar de bovenste en weer terug en weer opnieuw naar boven, heet groeien, dat heet leven. Geen eindpunt zonder een beginpunt. Benut het onderste deel van de Achtbaan om in het bovenste deel te komen, net zoals bij de achtbaan in het pretpark….

Naschrift: De ene fout na de andere . . .

Een Zenmeester ligt op zijn sterfbed, omringd door zijn leerlingen. Deze willen op het moment van afscheid nog een vraag aan de meester stellen. Zenmeesters zijn wijs en verlicht, dus er valt  iets te leren. De vraag is: ‘Meester, vat voor ons uw leven in een paar woorden samen zodat wij ook zo wijs zullen worden en verlicht zullen zijn’. De Zenmeester richt zich op en zegt: ‘De ene fout na de andere’.

 


 

Geraadpleegde bronnen

Handboek voor hoger bewustzijn, Ken Keyes , Wetenschappelijke Uitgeverij 1995
De weeën van de macht, Anja van Servellen, Elsevier/de Tijdstroom, 1998
Naar het hart van communicatie, Eric Schneider, Ankh-Hermes bv, 2001
Derde gesprek met God, Neale Donald Walsch, Kosmos Z & K, 1999
Een levensregel voor beginners – Wil Derkse

Reageer op dit artikel

Your email address will not be published. Required fields are marked *